Does supply chain integration enhance humanitarian supply chain performance? an empirical investigation of operational outcomes

Abstract

Humanitarian supply chains (HSC) operate in high-uncertainty environments where speed and adaptability are critical, yet existing supply chain integration (SCI) models are primarily derived from commercial contexts. This creates a gap in understanding how integration affects performance in crisis operations. This study investigates the effect of SCI on HSC performance, focusing specifically on lead time and flexibility as two core performance dimensions. The research employs explanatory mixedmethod design. Quantitative data were collected through a survey of UN supply chain staff, while qualitative insights were obtained from executive interviews. Five integration constructs: beneficiary, supplier, government, partner, and internal integration, were operationalized and analyzed statistically. The results indicate all constraints significantly influence supply chain performance, yet beneficiary integration shows the strongest effect on both lead time and flexibility, while supplier, government, and partner integrations exert more limited effects. The findings provide a context-specific theory of humanitarian SCI, demonstrating that integration strategies must be tailored to crisis conditions rather than replicated from commercial models.

İnsani yardım tedarik zincirleri (Humanitarian Supply Chains – HSC), hız ve uyum sağlama kapasitesinin kritik öneme sahip olduğu yüksek belirsizlik ortamlarında faaliyet göstermektedir. Bununla birlikte, mevcut tedarik zinciri entegrasyonu (Supply Chain Integration – SCI) modelleri büyük ölçüde ticari bağlamlardan türetilmiştir. Bu çalışma entegrasyonun kriz operasyonlarındaki performansını nasıl etkilediğinin anlaşılmasında özellikle iki temel performans boyutu olan teslim süresi ve esneklik üzerine odaklanmaktadır. Araştırmada karma yöntem tasarımı kullanılmıştır. Nicel veriler, BM tedarik zinciri personelinden oluşan katılımcılara yönelik anket yoluyla toplanmış; nitel bilgiler ise üst düzey yönetici görüşmeleri aracılığıyla elde edilmiştir. Araştırmada yararlanıcı entegrasyonu, tedarikçi entegrasyonu, hükümet entegrasyonu, ortak entegrasyonu ve iç entegrasyon olmak üzere beş boyut operasyonelleştirilmiş ve analiz edilmiştir. Bulgular, söz konusu beş entegrasyon boyutunun tamamının tedarik zinciri performansını anlamlı biçimde etkilediğini göstermekte ancak; yararlanıcı entegrasyonu hem teslim süresi hem de esneklik üzerinde en güçlü etkiye sahipken; tedarikçi, hükümet ve ortak entegrasyonlarının etkilerinin daha sınırlı olduğu görülmüştür.